Sovalu Bajki · odcinek 1
Bodlinka i kołderka z liści
Na razie bez nagrania
Nagranie dopiero przygotowujemy. Do serii dla dzieci wybieramy narzędzie głosowe, którego warunki pozwalają na treści dla dzieci. Do tego czasu przeczytaj bajkę razem z dzieckiem.
Jeżyk Bodlinka przez cały dzień układa ciepłą kołderkę z liści. Wieczorem przychodzi zziębnięta myszka Pipa. Mała opowieść o tym, że we dwoje pod kołderką jest jeszcze cieplej. Żadnego straszenia, tylko spokojne zasypianie.
- Dla kogo
- od 3 lat
- Długość
- ~10 min
- Temat
- Dzielenie się, jesienny las
- Zakończenie
- Oddech jak wiatr w liściach, ciężkie ręce i nogi
- Język
- Polski
Szkic tekstu od AINa razie bez nagraniaPrzetłumaczono z pomocą AI
Tekst napisała sztuczna inteligencja. Nie ma jeszcze nagrania. Tekst przetłumaczyła i sprawdziła sztuczna inteligencja.
Czytaj
Na skraju lasu rośnie stary krzak leszczyny. Ma gęste gałązki, a pod nimi kryje się małe, przytulne miejsce. Jest tam sucha ziemia i kawałek miękkiego mchu. Tam mieszka jeżyk Bodlinka.
Bodlinka ma mały czarny nosek, który ciągle coś obwąchuje. Ma krótkie nóżki, okrągły brzuszek, a na grzbiecie mnóstwo kolców. Są brązowe, zupełnie jak jesienne liście.
Jest jesień. Jest wczesny wieczór. Las pachnie grzybami i mokrym mchem. Powietrze jest chłodniejsze niż w dzień, ale wciąż przyjemne. Wszystko w lesie powoli się uspokaja, jakby nawet drzewa szykowały się do odpoczynku.
Bodlinka przystaje na chwilę i bierze głęboki wdech. Grzyby. Mech. I jeszcze odrobina wilgotnej ziemi. Tak, właśnie tak pachnie jesień. Bodlinka bardzo lubi ten zapach.
Bodlinka przez cały dzień zbiera liście. Żółte listki z brzozy. Czerwone listki z klonu. I brązowe listki z dębu. Liści jest wszędzie pełno, leżą na trawie i na ścieżce.
Nosi je powoli, jeden po drugim. Żadnego nie gubi, żadnego nie pomija. Każdy listek starannie kładzie pod krzakiem, ładnie obok poprzedniego. A potem jeszcze delikatnie go wygładza łapką, żeby leżał równo.
Tup, tup, tup. Bodlinka drepcze do brzozy i z powrotem. Tup, tup. Do klonu i z powrotem. Do dębu i z powrotem. Nigdzie się nie spieszy. Ma na to cały dzień, a cały dzień jest długi i spokojny.
Żółte listki są lekkie jak piórka. Kiedy je niesie, prawie ich nie czuje. Czerwone są gładkie jak kamyk w strumyku i pachną deszczem. Brązowe są trochę sztywniejsze, mają falowane brzegi i cichutko chrzęszczą.
Kiedy Bodlinka układa je jeden na drugim, słychać tylko cichutkie: szu, szu, szeleszczą listki. Bodlinka przystaje i słucha. Ten dźwięk lubi najbardziej ze wszystkich.
Raz jeden żółty listek zaczepia mu się o kolec. Bodlinka się uśmiecha. Nic nie szkodzi. Zanosi go pod krzak prosto na grzbiecie, potem ostrożnie się otrząsa i listek spada dokładnie tam, gdzie trzeba.
Czasem siada i chwilę odpoczywa. Patrzy na kolory. Żółty jak słoneczko. Czerwony jak jarzębina. Brązowy jak jego własne kolce. Potem powoli wstaje i niesie następny listek.
Listek po listku rośnie miękka, szeleszcząca kołderka. Najpierw jest malutka jak liść łopianu. Potem jest większa. A w końcu jest duża. Jest ciepła. Jak znalazł na zimę.
Tymczasem słońce powoli chowa się za wzgórze. Niebo jest najpierw złote, potem różowe, a potem leciutko fioletowe. Cienie pod drzewami są długie i miękkie.
Las cichnie. Liście na drzewach prawie się już nie poruszają. Ptaki skończyły swoje wieczorne piosenki i ucichły. Na łące panuje spokój. Tylko trawa czasem lekko się kołysze, kiedy przejdzie po niej delikatny wietrzyk.
A wysoko na niebie zapala się pierwsza gwiazda. Mała i migocząca. Bodlinka długo na nią patrzy, z zadartym noskiem. Gwiazda świeci cichutko, a Bodlinka cichutko się do niej uśmiecha. Potem jeszcze raz głaszcze swoją kupkę liści.
Wreszcie wchodzi pod nową kołderkę, żeby ją wypróbować. Najpierw nosek. Potem łapki. A na końcu cały kolczasty grzbiecik. Szu, szu, szeleszczą listki.
Jest tu miękko. Jest tu ciepło. Liście pachną lasem i trochę deszczem. Bodlinka powoli się mości i ziewa. Aaach. Jest bardzo zadowolony. To najlepsza kołderka na świecie.
Nagle z trawy dobiega cienki głosik. „Brr, ale zimno” – wzdycha myszka Pipa. Głosik jest tak cichy, że Bodlinka ledwo go słyszy.
Pipa jest mała i szara, ma okrągłe uszka i oczka jak dwie czarne jagódki. Ma zimne łapki, a ogonek zwinięty jak skorupka ślimaka. Wąsiki jej drżą. Jest cała zziębnięta.
Bodlinka patrzy na swoją kołderkę. Jest duża. Jest ciepła. I jest jego. Nosił ją przez cały dzień, listek po listku. Żółty, czerwony, brązowy. Znał każdy listek i każdy niósł w swoich małych łapkach.
Chwilę się zastanawia. Hmm. Patrzy na kołderkę. Potem na Pipę. Potem znowu na kołderkę. To tylko malutka chwila, malutka jak jeden listek.
Potem powoli odchyla brzeg kołderki i mówi: „Chodź, Pipo. Zmieścimy się tu oboje”.
Pipa wślizguje się do środka. Liście delikatnie szeleszczą… a potem zapada cisza. Pipa zwija się w kłębuszek, tuż przy Bodlince. Jest taka malutka, że spod kołderki wystaje jej tylko różowy nosek.
„Dziękuję, Bodlinko” – szepcze Pipa. „Nie ma za co” – szepcze Bodlinka. I oboje uśmiechają się do siebie w półmroku. Dobrze im razem.
Teraz leżą obok siebie i słuchają wieczornego lasu. Wiatr cicho bawi się w koronach drzew. Kołysze gałęziami tam i z powrotem, tam i z powrotem. Powoli i miękko, jak kołyska.
Gdzieś daleko szemrze mały strumyk. Plum, plum. Wciąż tak samo, wciąż cichutko. Bodlinka i Pipa słuchają go i nic nie mówią. Nie trzeba. Wystarczy leżeć i słuchać.
Łapki Pipy powoli się rozgrzewają. Ogonek już nie drży, a wąsiki są spokojne. Pod kołderką jest miękko i pachnąco.
I Bodlinka odkrywa ciekawą rzecz. We dwoje pod kołderką jest jeszcze cieplej niż samemu. Dużo cieplej. Bodlinka cichutko się temu dziwi i jest mu dobrze.
Na gałęzi nad nimi siedzi sowa Lu. Oczy ma zamknięte, ale wszystko słyszy. Słyszy wiatr, słyszy strumyk i cichy szelest liści. Lu czuwa nocą i pilnuje spokoju.
„Dobranoc, Bodlinko. Dobranoc, Pipo” – szepcze Lu. I w lesie znowu robi się cichuteńko.
Relaks na zakończenie
A teraz ułóż się i ty, tak jak Bodlinka pod swoją kołderką. Połóż się wygodnie, główkę oprzyj na poduszce. I powoli zamknij oczy.
Wyobraź sobie, że ty też masz miękką kołderkę z liści. Żółtą, czerwoną i brązową. Jest lekka jak piórko i ciepła jak słoneczko. Leży na tobie delikatnie i cichutko szeleści, kiedy się poruszysz.
Weź wdech nosem, powoluteńku, jak jeżyk, który wącha liście. I zrób wydech buzią, długo, jak wiatr, który dmucha w liście. Fuuu.
Jeszcze raz. Wdech nosem, powoli, powoluteńku… i długi wydech buzią. Fuuu.
I po raz trzeci, całkiem powoluteńku. Wdech… i wydech. Brzuszek unosi się i opada. Unosi się i opada, jak miękka kupka liści.
Ręce masz ciężkie i ciepłe. Paluszki są spokojne. Ramiona masz ciężkie i ciepłe. Jakby przykryła je miękka kołderka z liści.
Brzuszek jest ciepły. Plecy są ciepłe i wygodnie leżą. Całe ciało jest spokojne i miękkie, jak jeżyk, który umościł się w liściach.
Nogi masz ciężkie i ciepłe. Stópki też są ciężkie i ciepłe. Nawet małe paluszki u stóp są ciepłe, jak pod najmiększą kołderką.
Buzia jest miękka. Policzki są miękkie. Usta są miękkie. Powieki są miękkie i ciężkie.
Listki szeleszczą coraz ciszej. Szu… szu… szeleszczą listki. Już prawie ich nie słychać.
Bodlinka i Pipa już śpią, wtuleni w siebie pod ciepłą kołderką. A sowa Lu cichutko pilnuje całego lasu.
Dobranoc.
Dla rodziców: o co zapytać
- Komu pożyczyłbyś/pożyczyłabyś swoją kołderkę albo pluszaka, gdyby było mu zimno?
- Jak to jest, kiedy dzielimy się z kimś czymś?
- Jaki kolor liści dałbyś/dałabyś do swojej kołderki?
Seria: Sovalu Bajki
Kolejny odcinek jest w przygotowaniu.
Może Ci się przydać
Wersje językowe
- Bodlinka a deka z listí (Čeština)
- Bodlinka and the Leaf Blanket (English)
- Bodlinka und die Blätterdecke (Deutsch)
- Bodlinka y la manta de hojas (Español)
- Bodlinka e la coperta di foglie (Italiano)
- Bodlinka e o cobertor de folhas (Português)
- Bodlinka et la couverture de feuilles (Français)
- Bodlinka a deka z lístia (Slovenčina)
- Bodlinka en de bladerdeken (Nederlands)
- Bodlinka och lövtäcket (Svenska)
- Bodlinka és a levéltakaró (Magyar)
- Bodlinka și pătura de frunze (Română)
- Bodlinka i pokrivač od lišća (Hrvatski)
- Bodlinka in odeja iz listja (Slovenščina)
- Bodlinka og løvtæppet (Dansk)
- Bodlinka og løvteppet (Norsk bokmål)
- Bodlinka ja lehtipeitto (Suomi)
- Bodlinka ve yapraktan battaniye (Türkçe)
- Бодлінка і ковдра з листя (Українська)
- Bodlinka dan Selimut Daun (Bahasa Indonesia)
- ボドリンカと落ち葉の毛布 (日本語)
- 보들린카와 낙엽 이불 (한국어)
- بودلينكا وبطانية الأوراق (العربية)
- बोडलिंका और पत्तों की रज़ाई (हिन्दी)
Twórcy
- Tekst: Szkic tekstu od AI
- Głos: Na razie bez nagrania
- Tłumaczenie: Przetłumaczono z pomocą AI
- Okładka: ilustracja Sovalu
2026-11-13